Het is zo’n ochtend waarop het een race tegen de klok is; hangende kinderen en gestreste ouders vormen de hoofdingrediënten. Wanneer we ons haasten om op tijd te zijn, denk ik maar één ding: Vlug!
Wij hebben een tuin. Een mooie moestuin waarin we onze groente verbouwen. Die tuin is een erfenis van mijn vader. Hij heeft er vroeger in geboerd en nu hij er niet meer is, ben ik de trotse tuinboerin.
Zo rond de maaltijd is het bij ons vaak druk. Waar is de tijd gebleven dat je rustig om tafel zat en je enige zorg was dat er meer spinazie in de mond van je kind zou belanden dan op de grond?
Het moederschap roept veel emoties op en je verzandt al snel in discussies over de balans tussen werk en privé, uiterlijke normen, het bijhouden van je sociale leven en de ‘opvoeding’ van je baby.
Om 58 kom ik aan. Een appje van Rosa op een zonnige middag eind augustus. De boodschap is helder: of ik haar om 14.58 uur van het station in Almere Buiten kan ophalen.
Dinsdagavond: opvoedkring. U kent het wel: een groep ouders, die samen het beste zoeken voor hun kinderen. Vanavond komt het gesprek als vanzelf op die andere partij: de minder goed gelukte ouders.