Connie van de Velde, Author at Sestra

Connie van de Velde

HSV IPhone App
5 augustus, 2018

Een brief van Christus

Wanneer heb je voor het laatst een brief met de hand geschreven?, stond er onlangs op het labeltje van mijn theezakje. Daar moest ik eens goed over nadenken. Kaartjes, ja, die schrijf ik nog wel, al komt daar ook de klad in. Een mailtje, appje of pb’tje gaat sneller. Voor een brief moet je echt gaan zitten. Je kunt ook niet iets wissen en opnieuw formuleren, dus je moet goed nadenken voordat je iets schrijft. Als ik zelf een met de hand geschreven brief krijg, koester ik die. Op mijn zestiende kreeg ik een brief van mijn moeder, waarin ze heel persoonlijke, lieve dingen over me zei en haar vertrouwen in me uitsprak. Dat waren we niet zo gewend in ons gezin, dus dat was heel bijzonder.
3 juni, 2018

Een gebroken halleluja

Ik houd van de psalmen. Het hele scala aan menselijke emoties komt erin voorbij: diepe droefheid, intense blijdschap, opstandigheid, boosheid, spijt, wroeging, vertwijfeling. Ook de waaromvraag wordt niet gemeden. In Psalm 42 richt David zich rechtstreeks tot God: ‘Tot God, mijn rots, wil ik zeggen: “Waarom vergeet U mij, waarom ga ik gehuld in het zwart, door de vijand geplaagd?”’ (vers 10) En in Psalm 13 schreeuwt hij het uit: ‘Hoelang nog, Heer?’ Wie van ons kent dit niet, die roep in ons hart? Naarmate ik ouder word, klinkt die bij mij steeds luider. Misschien komt het omdat ik nu kleinkinderen heb, dat de beelden van oorlog, geweld en hongersnood me steeds harder raken. Ook bij zaken die spelen in mijn eigen omgeving, denk ik vaak: Hoelang nog, Heer?
28 maart, 2018

Niet alleen

Laatst mochten wij met ons koor zingen tijdens de doopdienst van het zoontje van een van onze leden. De geboorte van een kind is een wonder en deze ouders hadden dat extra ervaren.
18 maart, 2018

Op weg met God

Een paar weken geleden zag ik bij thuiskomst uit de kerk dat ik een appje had van mijn dochter. Dat luidde: Hebben jullie zin om vanmiddag mee te gaan naar het bos? Even een uurtje wandelen? Ik had een drukke week achter de rug en wilde eigenlijk liever een uurtje mijn bed in, maar we besloten toch te gaan en daar kregen we geen spijt van. Het was heerlijk buiten; koud en zonnig, en we kwamen verfrist thuis. Misschien viel het me daarom de volgende dag, toen het verhaal van de val van Jericho op mijn Bijbelleesrooster stond, opeens op dat er na zes dagen geen sprake was van een rustdag. Sterker nog: de zevende dag moesten ze niet één keer, maar zéven keer rond de stad lopen. Wat je zegt een fikse zondagswandeling!
21 januari, 2018

Spoor elkaar aan

Top 3 van goede voornemens blijft stabiel, las ik laatst op de site van de ING. Uit onderzoek blijkt dat acht op de tien Nederlanders een of meerdere goede voornemens voor het nieuwe jaar hebben. De top drie is al een paar jaar ongewijzigd: meer sporten/bewegen, minder druk maken en afvallen. Het gaat meestal om dingen die we best wel weten. We weten dat het goed is voor ons lichaam om gezond te eten en regelmatig te bewegen en dat onze geest er baat bij heeft als we ons niet over de kop werken, vaker ‘nee’ zeggen en leren loslaten. Dat voorkomt een hoop narigheid.
25 september, 2016

God heeft je op ’t oog

Laatst vond ik tijdens het opruimen een boekje dat ik ooit als kind voor mijn verjaardag had gekregen. In mijn mooiste schoolhandschrift had ik er mijn naam en adres in geschreven, en daarna: Zuid-Holland, Nederland, West-Europa, Noordelijk Halfrond, Wereld, Melkwegstelsel, Heelal. Dat had ik van mijn broers en zussen afgekeken en vond ik reuze-interessant. Het maakte me groter dan ik was. Tegelijkertijd bezorgde het me het gevoel slechts een stipje in de oneindigheid te zijn. In deze tijd had ik het aanschouwelijk kunnen maken door mijn adres in te typen op Google Streetview en dan uit te zoomen. Probeer het maar eens. Helemaal op het laatst kijk je vanuit het heelal naar de aardbol. Een aardbol waar op dit moment ruim 7 miljard mensen wonen, een niet te bevatten aantal.
31 juli, 2016

Storm en golven

Een paar dagen geleden verscheen er bij het openen van mijn Facebookpagina een melding: Bekijk hier een herinnering van 3 jaar geleden! Toen ik zag wat het was, ging er even een schok door me heen. Het was namelijk geen vrolijke foto of leuke gebeurtenis, maar de eerste column die ik schreef nadat we te horen hadden gekregen dat onze jongste zoon kanker had. Niet echt iets om aan herinnerd te willen worden. Inmiddels zijn we drie jaar verder en kan ik zeggen dat het boven verwachting goed gaat met mijn zoon, al blijft iedere controle spannend. Maar op dat moment wisten we alleen dat hij aan het begin stond van een lang, zwaar behandeltraject met een heleboel risico’s en een allerminst zekere uitkomst. Het was een inktzwarte periode, vol angst en zorgen.
5 juni, 2016

Veerkracht

Elke keer als ik mijn haar was, moet ik een beetje lachen. Op de fles shampoo staat met grote letters: Veerkracht. Als ik de producent mag geloven, zal mijn droge en beschadigde haar er binnen de kortste keren gezond, luchtig en veerkrachtig van worden. Op tv zie ik spotjes van vrouwen die zich voor het gebruik van deze shampoo het liefst in huis opsloten, en erna bruisend door het leven gaan. Dan doe ik kennelijk toch iets fout, want mijn haar is weliswaar iets minder slap en pluizig geworden, maar om nou te zeggen dat ik bruis… Ach, we weten allemaal dat het verkooppraatjes zijn. Instantoplossingen bestaan niet. Echt herstel heeft tijd nodig.
10 april, 2016

God gaat voor ons uit

Toen wij een paar weken geleden bezig waren met onze belastingaangifte, moest ik denken aan het Bijbelgedeelte (Toen hij thuiskwam, was Jezus hem voor […] Hij zei tegen hem: ga naar het meer, werp daar je hengel uit en haal de vis die het eerst bijt van de haak. Als je zijn bek opent, zul je een vierdrachmenstuk vinden. Neem dat mee en betaal hun voor ons allebei.) uit Lezen. In de tijd van Jezus moesten alle Joodse mannen van twintig jaar en ouder tempelbelasting betalen: een dubbeldrachme per persoon. De belastinginners vragen aan Petrus of Jezus Zijn bijdrage eigenlijk wel afdraagt. ‘Jazeker,’ zegt Petrus stellig. Misschien dacht hij bij zichzelf: ik zal het straks voor de zekerheid nog even navragen. Of misschien maakte hij zich zorgen waar ze dat geld vandaan zouden moeten halen, en was hij al bezig zelf een oplossing te bedenken.