Een jaar geleden begonnen onze paden zich te scheiden. Althans, dat schat ik, want helemaal zeker weet je dat natuurlijk nooit met zoiets. In het begin deed ik nog verwoede pogingen om ’m terug te winnen.
Vrouwen zijn door de tijd heen vaak afgeschilderd als zwak: fragiele schepsels die zelfstandig nog geen deksel van een pot appelmoes kunnen draaien. Sterk zijn ze hooguit mentaal, omdat ze zo geduldig mantelzorgen bijvoorbeeld.
Eerder dit jaar schreef ik over het schurkenduo hoge bloeddruk & slecht cholesterol. Boeven van de onderste plank, die het onder andere op menopauzale vrouwen hebben voorzien. Je moet ze dus snel inrekenen.
Jongleren? Ik was er jarenlang reuzegoed in. Hoe meer bordjes ik liet balanceren op een stokje, hoe leuker ik het vond. Als ik een vriendin belde, lakte ik al kwekkend mijn nagels en streek een bloesje.
Smeerlappen zijn het. Achterbakse hartenbrekers. Ze rukken sluipenderwijs op en vervuilen je vaatwerk. Hun doel: een aanslag plegen op je hart of brein. Ik heb het over het misdadige duo ‘hoge bloeddruk & slecht cholesterol’.
Donderdagmiddag, al ver na vijven, hoor ik een bericht van de huisarts op mijn antwoordapparaat. Of ik de praktijk even wil bellen. Ik denk al direct te weten waarover dit gaat: mijn mammografie is niet goed.