Sinds het de laatste weken nog donker is als ik wakker word, wil ik me ’s ochtends steeds omdraaien en niet meer wakker worden, tot de zon weer schijnt en de krokussen uitlopen.
Door mijn chronische rug- en bekkenpijn, waar ik sinds 2015 mee stoei, heb ik te maken met een acceptatieproces. Zo’n proces verloopt niet heel geleidelijk; het komt in golven.
Wonderen bestaan, daar zijn de meesten wel van overtuigd. Maar zie of herken je ze ook in jouw eigen leven? Persoonlijk vind ik dat best lastig. Helemaal als mijn gebeden niet verhoord lijken te worden.
Omdat ik door mijn chronische rug- en bekkenklachten in een 2e spoor-traject terechtgekomen ben, moet ik moet solliciteren voor een baan die beter bij mijn beperkingen past. Best eng.
Na een intensieve revalidatieperiode voor chronische rug- en bekkenpijn, belandde ik in een 2e spoor-traject. Dat betekende: testen doen, ontdekken wat ik wil, gesprekken voeren en uiteraard heel veel solliciteren.
Het is donderdagmiddag, halftwee, en ik zit aan tafel zit ik te snotteren, want na een pittige revalidatie voor chronische rugpijn en bekkenproblemen en bijna een jaar in de ziektewet, is er deze dag een oordeel over mij geveld.