De miljoenen mensen die uitgebuit en mishandeld worden, als slaaf gebruikt. De vele vluchtelingen. De grote plastic soep in de oceanen die direct veel zeedieren en indirect onszelf ziek maken…
De herfst. Ik heb er een beetje een haat-liefdeverhouding mee. Het eerste woord dat bij me opkomt als ik denk aan de herfst, is ‘weemoedig’, en dan in de zin van: ‘’t Is weer voorbij die mooie zomer…’
Echt en puur kijken; of anders gezegd: kijken met het hart. De mensen, dieren en dingen zien zoals ze zijn. Het is een kunst. Want we worden steeds meer geleerd om die wereld op te poetsen.
Een gebroken hart, wie heeft dat nooit gehad? Misschien door een onbeantwoorde (puber)liefde. Of wellicht door vertrouwen dat werd beschaamd, of toen je partner besloot bij je weg te gaan.
Soms hoor je verhalen, waarvan je weet: die vergeet ik nooit meer. Dat gebeurde mij laatst, toen een vriendin mij vertelde over een moeder en haar dochter, die midden in een onweersbui zaten…
Als je sokken zijn versleten, alleen nog zwarte T-shirts met een of meerdere gaten hebt, je werkschoenen zijn opgedragen, weet je hoe laat het is: tijd om te winkelen. En dat vind ik niet echt leuk.