Femmie van Santen, Author at Sestra

Femmie van Santen

I’ll push you
10 juni, 2018

God als moeder

‘Daar heb ik nou helemaal niks mee.’ De vrouw die naast me zat tijdens de kerkdienst fluisterde die woorden, maar haar verbeten toon sprak boekdelen. We hadden zojuist met de hele gemeente het Onze Vader gebeden. Ik keek haar van opzij even vragend aan, maar de situatie leende zich niet voor een uitgebreid gesprek en mijn buurvrouw maakte een gebaar van ‘laat maar’. Na de dienst vroeg ik haar wat ze met haar opmerking bedoelde. ‘God wordt in de hele Bijbel altijd maar afgeschilderd als Vader. Het zal wel iets met de patriarchale cultuur van toen te maken hebben, maar ik zie God liever als een moeder.’ Haar toon had opnieuw iets grimmigs. Ik kende de vrouw al jaren, maar realiseerde me dat ik maar weinig wist over haar verleden. ‘Heeft dat misschien iets te maken met de ervaringen met jouw eigen vader?’ vroeg ik voorzichtig.
8 april, 2018

Een onverdiend geschenk

Ik ben absoluut geen evangelist, maar ga een gesprek over het geloof nu ook weer niet uit de weg. Zeker niet als iemand mij er op de vrouw af een vraag over stelt. Dat men op mijn werk wist dat ik op zondag naar de kerk ging, was niet zo vreemd, want op maandag werd steevast de vraag gesteld: wat heb jij het afgelopen weekend gedaan? Toen ik daar een keer eerlijk antwoord op gaf, klonk het: ‘Begrijp ik nu goed dat jij íédere week naar de kerk gaat?’ De collega aan de andere kant van het bureau keek mij aan alsof hij een zeldzame diersoort tegenover zich had zitten. ‘Mea culpa’, antwoordde ik, terwijl ik mijn handen ophief. ‘Waarom, in vredesnaam?’ ‘Omdat het daar fijn is,’ zei ik naar waarheid.
26 maart, 2018

Troostende liefde

Hoewel het op veel punten mank gaat, spreekt het mij altijd wel aan om Gods liefde voor ons te vergelijken met de liefde van ouders voor hun kinderen. Als het goed is, is die niet verbonden aan voorwaarden.
19 november, 2017

Luistert U wel?!

Toen ik als tiener een bewuste keuze maakte voor het geloof, werd ook het onderwerp ‘gebed’ belangrijk. Voor die tijd beperkten mijn gebeden zich tot kinderversjes als: Ik ga slapen, ik ben moe, en Here, zegen deze spijze, amen, en de formuliergebeden die mijn vader bij de maaltijd uitsprak. Naarmate ik de Bijbel beter begon te begrijpen, groeide mijn geloof en leerde ik meer over God. Ook mijn gebeden veranderden. God werd mijn dagelijkse gesprekspartner bij Wie ik al mijn vragen en gedachten kwijt kon. En dat is Hij nog steeds. Toch heb ik het gebed altijd een moeilijk onderwerp gevonden. In mijn kerkelijke gemeente waren op een gegeven moment twee vrouwen ziek. ‘Ongeneeslijk’, zoals de diagnose luidde. Een van hen was alleenstaand, de ander had een gezin.
1 oktober, 2017

Wat is wijsheid?

Wijsheid komt met de jaren. Die spreuk kennen we vast allemaal, en dat is voor veel mensen waar. Wat er alleen niet bij staat, is op welke leeftijd je die wijsheid nu eindelijk eens in pacht hebt… Ik heb de leeftijd in elk geval nog niet bereikt. Nog altijd bega ik de nodige blunders en ben ik te snel met mijn mond. Of met mijn virtuele pen. Want in de omgang met de sociale media is wijsheid ook een groot goed, heb ik gemerkt. Jaren geleden ‘ontvriendde’ ik in mijn onschuld op Facebook iemand met wie ik al heel lang geen enkele interactie had, maar tot mijn verbazing reageerde de persoon in kwestie vrijwel meteen.
25 juni, 2017

Nooit meer honger

In ons rijke westen worstelen wij met een nogal decadent probleem: overvoeding. Volgens de statistieken tobt 40% van de vrouwen hiermee en laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ook ik hoor daarbij. Al mijn halve leven kamp ik met overgewicht waar ik op gezette tijden, en met wisselend succes, iets aan probeer te doen. Ik vermoed dat het voor veel van jullie een herkenbare kwestie is. Toen ik op mijn vijftiende christen werd en in die tijd weliswaar ontevreden was met mijn figuur, maar toch best slank te noemen was, velde ik een keihard oordeel over mensen die te dik waren. Zo vond ik dat die corpulente ouderling zijn mond moest houden over het roken van anderen en eerst zijn eigen verslaving maar eens op moest zien te lossen.
14 mei, 2017

Genoeg is genoeg

Als kind was ik gefascineerd door het verhaaltje van kabouter Piggelmee uit het oude reclameboekje van Van Nelle dat mijn ouders hadden. De omgekeerde Keulse pot waarin hij en zijn vrouwtje woonden, werd omgetoverd tot een echt huis met alles erop en eraan, maar met name mevrouw Piggelmee was nooit tevreden. Gevolg: uiteindelijk woonden zij weer gewoon in hun oude Keulse pot. Dat heb je ervan. Keer op keer als ik met mijn duim in de mond naar het verhaaltje luisterde en naar de ingeplakte plaatjes keek, was ik boos op mevrouwtje Piggelmee. Stom mens! Waarom wilde ze dan ook steeds maar meer?
7 mei, 2017

De hoofdprijs

‘Als christen houd je je natuurlijk verre van dingen als loterijen,’ sprak een oudere zuster tijdens de Bijbelstudie op stellige toon. Zij genoot in onze vrouwengroep een zeker aanzien, niet alleen vanwege haar gevorderde leeftijd, maar vooral ook vanwege haar onberispelijke levenswandel. In onze kring werd instemmend gemompeld; althans, daar leek het op. Zelf bladerde ik ijverig in mijn studieboekje en maakte wat aantekeningen. Ondertussen hoopte ik maar dat de blos die langzaam via mijn hals omhoogkroop niet gezien werd, of anders voor een opvlieger werd gehouden, en ik hoopte vooral dat niemand mijn mening zou vragen. Want in dat geval zou ik moeten opbiechten dat ik de dag ervoor nog was bezweken voor het grote bord bij de ingang van de boekhandel in onze straat.
12 maart, 2017

Laat je zorgen los

Toen ik mij in de tweede helft van de vorige eeuw liet dopen – dat klinkt alsof ik nu minstens honderd ben – was het de gewoonte dat iedere dopeling een persoonlijke tekst meekreeg. Die van mij kwam uit Filippenzen 4, waar onder andere staat: Wees over niets bezorgd. (Filippenzen 4: 6-7) Dat zei me op dat moment niet bijzonder veel. Hoezo ‘bezorgd’? Ik was nog jong en het leven lachte me toe. Maar op latere momenten heb ik heel wat keren op die woorden van Paulus teruggegrepen. Want in me zorgen maken, ben ik toevallig heel goed. Als er iets te piekeren valt: ik ben er als de kippen bij.