Het leven is zwaar. Dat is het altijd al geweest, maar mensen uit voorgaande generaties waren zich meestal alleen maar bewust van de tegenspoed in hun directe omgeving.

Ik ben niet echt een zangeres, maar ik vind het heerlijk om lofliederen voor mijn God te zingen. Mijn favoriete liederen zijn de liederen die in de loop van de tijd een persoonlijke lading gekregen hebben.

We genoten van een vakantie die we hard nodig hadden. Ik pakte mijn dagboek en haastte me naar buiten om tijd door te brengen met Degene Die aan de zeeën hun grenzen heeft toegewezen.

Niets doet het leven meer teniet dan leegheid. Onbezette plekken in ons binnenste blijven nooit lang leeg. Die ruimte is als een vacuüm, dat alles binnen bereik naar zich toe trekt.

Laten we onszelf, als gelovigen in Christus, eens een moeilijke vraag stellen: worden wij door de mensen die ons kennen meer gekenmerkt door wat we niet doen vanwege ons geloof of juist wel doen?

Ik moet erg lachen om die heerlijke ironie dat de leerlingen juist door de vredegroet van Christus zich een hoedje schrokken. De Bijbel legt uit waarom het bezoek van Christus hen zo benauwde.