Al zesenveertig jaar zeg ik dat ik een christen ben. Het begon met plechtig mijn hartje aan de Heer geven. Elke zondag. Steeds opnieuw. Want ik wist nooit helemaal zeker of ik het wel goed had gedaan.
De afgelopen weken, wat zeg ik, máánden, is mijn leven in een stroomversnelling terechtgekomen. Een bruiloft, gevolgd door een zwangere dochter in huis, en als toppunt een prachtige bevalling en een intens genieten van een nieuw leventje.
Afgelopen week had ik een driedaagse cursus in het kader van mijn coachopleiding. O, wat heb ik mij klein gevoeld op de laatste middag! We mochten creatief aan de slag met het in beeld brengen van onze visie.
Deze maand mag ik beginnen met een coachopleiding. Wat heb ik er zin in! En wat zag ik op tegen de intakedag. Tijdens die dag werden we als aspirantcoaches allemaal beoordeeld. Ik werd er zenuwachtig van.
Vorig jaar rond deze tijd stuurde ik een sollicitatiebrief naar Sestra. Ik had geen idee of er werk was, maar ik wist wel dat het een organisatie met doelstelling was waarbij ik me thuis voelde.