Mira de Boer, Author at Sestra

Mira de Boer

cup of tea
3 september, 2018

Veilig thuiskomen?

Om 58 kom ik aan. Een appje van Rosa op een zonnige middag eind augustus. De boodschap is helder: of ik haar om 14.58 uur van het station in Almere Buiten kan ophalen.
12 juli, 2018

Mijn oma, een topvrouw

Omdat ik bezig ben met een roman die gaat over mijn familiegeschiedenis, maak ik een tijdlijn van het leven van mijn oma. De eerste acht jaren van haar huwelijk stonden in het teken van kinderen krijgen.
18 april, 2018

Gods glimlach

Het is vrijdagavond. Mark en ik zitten in de woonkamer. De klok tikt de minuten weg. Het enige andere geluid is het geritsel van papier als een van ons een bladzijde omslaat. Maar dan klinkt er gemorrel aan de voordeur…
5 maart, 2018

Kom hier dat ik u draag

We zitten met zijn vijven in de auto. We gaan uit eten, omdat Rosa vier maanden naar Afrika gaat. Een reis waar ze al jaren naar uitkijkt. We vinden het superleuk en spannend, en zijn al weken in een licht hysterische stemming.
1 februari, 2018

Wat een erfenis!

‘No parent should have to bury their child.’ (Lord Théoden of Rohan) Een uitspraak die miljoenen mensen door de jaren heen tot tranen toe geroerd heeft. Helaas staan veel ouders aan het graf van hun kind.
24 november, 2017

Heel hard zingen

How He loves us, ooh how He loves us. De muziek schalt in mijn oren. Ondertussen stap ik met twee gewichten een trapje op en neer. Doodvermoeiend, maar heel gezond. Ik heb zin om hard mee te zingen.
10 oktober, 2017

Schapen voeren

Ik wil een kopje koffie maken. Hmm, koffiebonen op. Even uit de berging halen. Ondertussen hoor ik gerommel in de straat. De vuilnisbak wordt geleegd. ‘Wie wil de vuilnisbak met de tuinslang schoonspuiten?’ vraag ik.
16 augustus, 2017

Zout in de supermarkt

‘Jakkes, wat is dat brood smérig.’ De student die bij ons inwoont, spuugt zijn hap brood uit. ‘Hoezo smerig?’ Het brood komt vers uit de broodbakmachine en niets lekkerder dan zo’n warme boterham.
13 juli, 2017

Hij leeft weer!

Iedere dag loopt er een man met zijn hondje langs ons huis. Slof, slof, slof. Slippers, joggingbroek, handen op de rug, beetje gebogen. Het hondje sjokt naast hem voort. Jaar in jaar uit. Eenzaamheid straalt uit iedere porie.