Pauline Schonewille, Author at Sestra

Pauline Schonewille

HSV IPhone App
9 september, 2018

Geloven is doen

Afgelopen zondag was ik in een klein kerkje in ons vakantiedorp. De diensten in de zomer hadden daar als thema ‘vrede’. Dit was de laatste dienst in dat rijtje en de preek gaf mij veel stof tot nadenken. Geen pasklare antwoorden, want daar is het thema veel te groot voor. Maar ik heb wel wat (wijze) woorden om op te kauwen en nog eens te herkauwen, en om er dan iets mee te doen. Want ‘doen’, daar gaat het om in de Bijbel, daar gaat het om bij Jezus. Natuurlijk is er ook tijd om te studeren in de Bijbel, te bidden tot God, de woorden te overwegen in je hart, Hem lof toe te zingen. Maar het geloof is vooral ook iets wat je in de praktijk moet brengen. Zoals Hijzelf ons heeft voorgedaan.
10 december, 2017

God doet wat Hij belooft

Laatst zat ik met mijn dochter van zeven jaar in de auto. We moesten iets ophalen in een plaats zo’n drie kwartier rijden verderop. Tijd genoeg om bij te praten en te genieten van het samen-zijn. Op een gegeven moment wilde ze graag samen naar mooie muziek luisteren en zodoende ging ze op mijn telefoon op zoek naar haar lievelingslied van dit moment: Zo is het beloofd, van Sela. Al luisterend kwamen we langzaam tot rust midden in deze drukke tijd. Zo stond het geschreven, zo is het beloofd; een Redder is gekomen, brengt iedereen hoop! Gloria, gloria klinkt in de nacht… Het lied klinkt in stilte nog door. Precies zoals het is.
22 oktober, 2017

Als je moe bent

Mijn zwangerschapsverlof is voorbij, maar ik zit nog zo fijn in mijn roze bubbel. Het ruikt daar naar Zwitsal, moedermelk en babypoep. Het is er gezellig en warm. Maar buiten is de boze wereld en het is daar verdrietig en soms eng. Daar maak ik me zorgen om. Mijn handen en hoofd zijn vol. Doodmoe ben ik. Ik sjouw best veel met me mee en mijn hart is zo onrustig. Hoe moet ik nu een Binnenkamer schrijven die getuigt van een springlevend geloof en jullie een mooie bemoedigende start van de week geeft? Ik besluit eerst eens onder de douche te gaan en terwijl het warme water stroomt, stromen ook mijn gedachten. Ik hoor God zeggen: ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.’ Ik zou dolgraag willen.
2 april, 2017

Danken en loven

Afgelopen week bevond ik mij nog in het klooster, in stilteretraite. Het thema van het weekend was ‘dankbaarheid’. Behalve de stilte en het kloosterritme en de goede zorgen van de zusters, kregen we ook inleidingen over het thema aangereikt. Als een spons heb ik me volgezogen en graag deel ik een van de ontvangen parels met jullie. Volgens Paulus is dankzegging, naast wensen, smekingen en voorbeden die je aan God richt, de hoogste vorm van gebed. De structuur van het Bijbelse bidden kun je goed zien, als je je verdiept in de psalmen; je vindt daarin twee grondtonen terug: klagen en danken/loven. Die twee grondtonen vormen een soort getijdebeweging: van loven naar klagen naar loven. Of andersom: van klagen naar loven naar klagen.
12 februari, 2017

Liefde praalt niet

Dinsdag is het Valentijnsdag. Als het woord ‘opgeblazen’ ergens op van toepassing is, is het wel op de commerciële kanten van Valentijnsdag. Hoe groter de ballon, hoe duurder de ring, hoe verrassender de verrassing… Allemaal om te laten zien hoe verliefd, verloofd of getrouwd je bent. Kijk mij eens van je houden! Terwijl ik in mijn bijbel op zoek was naar een mooie tekst om te gebruiken voor deze Binnenkamer, las ik 1 Korintiërs 13 ook. En bleef ik haken bij deze Bijbeltekst: De liefde praalt niet, zij is niet opgeblazen. Nee, liefde uit zich vaak in kleine dingen die samen het mooie, bijzondere grote geheel vormen. Een gebaar, een liefkozing, een mooi woord op het goede moment, een knipoog, een kaart. Het zijn de kleine dingen die het doen. Teer en kostbaar. Om te bewaren in je hart.
9 oktober, 2016

God zal voorzien

Vorige week las ik voor het slapengaan mijn dochter voor. We lagen samen op haar bed, moeder en dochter, en we lazen het verhaal van Abraham. God zei: ‘Neem je zoon Isaäk en offer hem als brandoffer aan Mij’. Hij zei er nog bij: ‘Je enige zoon, van wie je zo veel houdt’. En wat doet Abraham? Hij hakt hout, zadelt een ezel, roept zijn zoon en gaat met hem op pad. We lezen niet dat Abraham huilt, moppert of tegenstribbelt. Hij zegt niet: ‘Dat kunt U niet menen. Het is een grapje, toch? Zo lang wachten op mijn jongen, en dan neemt U hem weer af.’ We lezen ook niet dat hij met God in onderhandeling gaat.
19 juni, 2016

Mijn lieve kind

Het verhaal van de verloren zoon is prachtig. Dit voorjaar volgde ik een moederretraite, waarin dit verhaal centraal stond. Drie dagen lang stonden we stil bij deze vader en zijn zoons, bij hoe ze het ‘doen’ samen. De priester die de overdenkingen begeleidde, legde steeds weer het verband met barmhartigheid, en maakte deze parabel daardoor zo liefdevol en praktisch. Strikt genomen betekent barmhartigheid: je hart openen voor mensen die het moeilijk hebben. God wil dat wij dat doen, maar niet nadat Hij ons eerst welkom heeft geheten. Hij buigt Zich naar ons toe om ons te vergeven, en vraagt ons hetzelfde te doen naar de mensen die wij ontmoeten.
12 juni, 2015

Geen bouwpakket

Och, dacht ik zojuist. Wat mis ik het bloggen voor Sestra toch, over ik & mama-zijn. Ik ben er een behoorlijke tijd mee gestopt, maar het vuurtje laait op en het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dus hier ben ik weer.
10 mei, 2014

Bijna Moederdag

Bijna Moederdag. Peuter is zo tevreden over haar zelfgeknutselde werkje dat ze het gisteren alvast heeft uitgepakt en neergezet bij haar eigen rommel. Oudste giechelt over moeders die niet in de klas mogen komen.