Daar zit ik dan. Op een vroege zaterdagmorgen. Vrijwillig vroeg uit bed om een rustmoment te zoeken. Op een zaterdag? Ja, toen de wekker ging, vroeg ik mezelf ook even af waarom ik dit had besloten.
De eerste keer dat ik deze quote hoorde, raakte die mij diep. De scène is natuurlijk deels verzonnen, maar de waarheid achter deze eenvoudige woorden is haast niet te bevatten.
Dit is het verhaal van Monica. Zij heeft in haar leven geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is en wil haar verhaal graag met jullie delen. ‘Zevenenvijftig jaar geleden werd ik geboren in Zuid-Amerika. Mijn moeder was vijftien.
Het was de bibliotheek in Amsterdam die besliste dat de leden hun boeken, cd’s en dvd’s boetevrij inleveren, in de hoop dat mensen dan de boeken die ze al veel te lang in huis hebben terug zouden brengen.
Onvoorwaardelijke liefde, dat is het thema waar wij deze week bij stilstaan. Daarover doordenkend, denk ik: onvoorwaardelijk, dat is nogal wat. Dat betekent dat je tot het uiterste gaat voor iemand die dat niet verdient.
Laatst mochten wij met ons koor zingen tijdens de doopdienst van het zoontje van een van onze leden. De geboorte van een kind is een wonder en deze ouders hadden dat extra ervaren.
Voor welke persoon voel jij onvoorwaardelijke liefde en waarom? Die vraag werd laatst aan me gesteld en ik moet bekennen dat ik niet zeker weet of ik iemand ooit onvoorwaardelijk heb liefgehad.
Hoewel het op veel punten mank gaat, spreekt het mij altijd wel aan om Gods liefde voor ons te vergelijken met de liefde van ouders voor hun kinderen. Als het goed is, is die niet verbonden aan voorwaarden.
Hevig verontwaardigd was Willemijn. ‘Het is absurd dat je om je heen allemaal vrouwen ziet die er ervaring mee hebben, maar er nooit over praten! Nu moet iedereen alles zelf ontdekken en dezelfde lastige situaties doormaken.