Daar zit ik dan. Op een vroege zaterdagmorgen. Geen voetbal van zoon, maar vrijwillig vroeg uit bed om een rustmoment te zoeken. Op een zaterdag? Ja, toen de wekker ging, vroeg ik mezelf ook even af waarom ik dit had besloten. Mijn rustmoment in m’n warme bedje houden, was heel verleidelijk, maar kon echt niet, want mijn rustmoment zou dit keer ergens anders plaatsvinden. Ik had me namelijk opgegeven voor een themaochtend in de kerk. Dus stapte ik uit bed, maakte me klaar en ging op weg.
Na een klein stukje met de auto kwam ik waar ik moest zijn. In de verte zag ik al een groot, houten hart bij de ingang staan. Ik had kunnen raden wat erop stond, want het thema van deze morgen had ook op de uitnodiging gestaan die ik had gehad. Toch bleef ik even staan om het te lezen: Je bent geliefd!
Wat prachtig om dat zo vroeg op de ochtend te lezen. Maar wie vindt dat eigenlijk? Degene die dit hart had gemaakt? Of de spreekster van de morgen? Natuurlijk was dit een inkoppertje. Ik ging naar een vrouwenochtend van onze kerk. De vrouwengebedsgroep van onze gemeente organiseerde deze morgen en het thema zou natuurlijk te maken hebben met God Die je liefheeft.
Eenmaal binnen keek ik de zaal rond. Voor mij, achter mij, naast mij, een eindje verderop… Overal zag ik vrouwen die ik ken of weleens gezien heb. Zouden deze vrouwen ook even op de pauzeknop hebben gedrukt, bewust een rustmoment hebben genomen om zich te laten bemoedigen en om God te ervaren. Ik was geraakt toen ik al die mensen zo zag en dacht: Iedereen hier, elk met haar eigen verhaal, is geliefd. Geliefd door God. Maar voelen ze dat allemaal ook zo? Voelen ze zich geliefd? Voelen ze zich geliefd door de mensen om hen heen? Voelen ze zich geliefd door God?
En hoe zit dat met mij of met jou? Je kunt misschien veel dingen opnoemen waarom je vindt dat je het niet waard bent om geliefd te zijn; dingen die je zegt, doet of gedaan hebt, dat is herkenbaar hoor. Maar later op de ochtend mocht ik weer horen dat God dat niet uitmaakt. Hij beoordeelt mij niet om wat ik heb, wat anderen over mij zeggen of wat ik doe. Hij houdt van mij om wie ik bén.
Ik hoor je denken: geloof je dat zo makkelijk? Nou, eerlijk gezegd vind ik dat ook best moeilijk om voor waar aan te nemen. Het lukt me niet om deze waarheid alleen met mijn verstand te verklaren, daarom kies ik er af en toe bewust voor om tijd te nemen voor God. Om rustmomenten voor mezelf te creëren, zodat ik tijd heb om God te zoeken en Hem te ervaren in mijn hart. Om ergens naartoe te gaan om bemoedigd te worden, om echt te luisteren. Zelfs op een vroege zaterdagmorgen…
Neem jij af en toe een rustmoment om God te zoeken en Hem te ervaren in je hart?
Nieuwe berichten door Maaike & Arilah (toon alles)
- Hoera, kilo’s kwijt - 18 februari, 2019
- Een hemelse knipoog - 8 januari, 2019
- Moeder naar Gods beeld - 7 november, 2018
