Mike zit in de nesten. Hij dreigt zijn gezin te verliezen. Twee weken terug heeft hij zijn vrouw in bijzijn van de kinderen geslagen. Het was niet de eerste keer, maar dit was de druppel: zij wil bij hem weg…
Wat ik mij deze week dus afvroeg: wat als je ergens in de rimboe woont en geen beschikking hebt over een deur? Zo’n niet te zwaar geval, met soepele scharnieren, waar je bij tijd en wijle lekker hard mee kunt gooien.
‘No parent should have to bury their child.’ (Lord Théoden of Rohan) Een uitspraak die miljoenen mensen door de jaren heen tot tranen toe geroerd heeft. Helaas staan veel ouders aan het graf van hun kind.
Angst; vroeger dacht ik dat dat iets was wat in de loop van de tijd vanzelf zou verdwijnen. Als ik groot was, zo veronderstelde ik, zou ik niet meer bang zijn. Niet voor spinnen en niet voor monsters onder mijn bed.
Volgens Julia Cameron, auteur van The Artist Way, werkt het als een trein. Elke ochtend beginnen met je pen op papier. Drie bladzijden schrijven; wat er maar in je opkomt.
Laatst kreeg ik een mail van mijn mannetje: 'Saar, waarom zijn wij in vredesnaam in de maand november getrouwd? Wat een kakmaand.' Ik moest lachen om zijn mail en lachen om het woord ‘kakmaand’.