Om gek van te worden!

2 januari, 2018

Volgens Julia Cameron, auteur van The Artist Way, werkt het als een trein. Elke ochtend beginnen met je pen op papier. Drie bladzijden schrijven; wat er maar in je opkomt. Je zou het volgens Cameron ‘brain drain’ (hersenafwatering) kunnen noemen, want dat is precies een van de belangrijkste functies die de pagina’s hebben: al het gedoe dat tussen jou – in dit geval mij – en de rest van de dag een plek geven. Op papier dus. Om het vervolgens kwijt te zijn. Nou, ik heb het nodig.

Ik sta namelijk op het punt gek te worden. Of eigenlijk ben ik het al. Gek van al die dingen waar ik mij wel vaker aan erger, maar die nu gewoon even onoverkomelijk zijn. Van de woonkamerdeur die altijd open blijft staan, terwijl ik al honderd keer gezegd heb… Van zoons die drie minuten met de LEGO spelen, om vervolgens voor vijf minuten naar de DUPLO te verkassen. Enig idee wie de bende mag opruimen? Van de zoon die nog steeds in zijn broek plast. Van de wasmand die altíjd uitpuilt.

Van de regen, waardoor we al drie weken binnen zitten. Whaaa! Van onze zwarte traploper die al binnen een halve dag na het stofzuigen aan een nieuwe schoonmaakbeurt toe is. Van de peuter die weigert z’n korstjes op te eten. Van zoons die overal en altijd de beste, eerste en snelste moeten zijn.

Ik word gek van het feit dat ik laatst alwéér mijn handschoenen in de trein liet liggen, en dat niemand even van zijn schermpje opkeek om mij daarop te attenderen. Van al die volle agenda’s, waardoor er weinig ruimte is voor spontaniteit.

Van alle avonden dat ik te lang onder de douche sta, terwijl ik mij had voorgenomen water te besparen. Van het overlopende, vieze bakje groenteafval, dat staat te wachten totdat een van ons eindelijk door de kou naar de container loopt. Van het ‘dit is al de vierde keer dat ik zeg dat je je schoenen aan moet doen’ en er nog geen beweging in komt. Van al het chagrijn, omdat we gewoon moe zijn.

Ja, ik word gek van het gejank als het etenstijd is, terwijl het filmpje nog niet is afgelopen. Van al die onnozele ‘mamaaa-vragen’: denk nou toch zelf eens na! Van de schoolgym op dinsdagmiddag die nog steeds niet in het ritme is opgenomen. Van al die ongezonde snoepjes. Dat nog-steeds-te-plannen-tripje naar de stad. Als zoons weer eens met hun eten mieren…

Zo, en nu ga ik aan de dag beginnen.

Reacties

nieuwe reacties


Ik ga voor je uit! Krachtpatsers
Ik ga voor je uit!
Krachtpatsers