Zodra elk jaar de kerst in zicht komt, is het alsof ik naar Eindhoven ben verkast. Want opeens doet mijn vrij schemerachtige habitat niet meer onder voor de Lichtstad. Omdat er overal lichtjes tevoorschijn komen.
Ik heb gewoonweg formidabel nieuws. Met name voor alle vrijgezellige dames. Ik ben er namelijk ein-de-lijk achter hoe je als single vrouw de aandacht van mannen trekt. En alles wat je ervoor nodig hebt, is een auto en een beetje pech.
Het leek me het einde: dertig zijn. Maar toen ik de respectabele leeftijd eenmaal had bereikt, ontdekte ik dat dertig zijn helemaal niet zo rooskleurig is. Want wat bleek? Ik moest – schrik niet – uit de kleren.
Ik keek de afgelopen dagen mijn ogen uit. Vanwege de sneeuw, ja. Of eigenlijk moet ik zeggen: vanwege het efféct ervan. Sneeuw doet namelijk iets met mensen, zo bleek toen Koning Winter zijn vorstelijke intrede deed in ons kikkerlandje...
Ik voel me zéér vereerd. Er is namelijk iets buitengewoons ter ere van mij gedaan, zo ontdekte ik een uurtje geleden bij toeval. Iets wat nog fantastischer is dan een standbeeld van mij naast de Grote Drie der Nederlandse literatuur.
Ik ben groot fan van het mondkapje. En dat had ik lange tijd niet voor mogelijk gehouden. Want tot vorige week hoorde ik min of meer bij de helft van Nederland die overal – vanzelfsprekend mondkapjesloos – van de daken verkondigt dat het mondkapje je reinste onzin is.