Mike zit in de nesten. Hij dreigt zijn gezin te verliezen. Twee weken terug heeft hij zijn vrouw in bijzijn van de kinderen geslagen. Het was niet de eerste keer, maar dit was de druppel: zij wil bij hem weg…
Het vakantiebijbelfeest is volop gaande. Kinderen zitten in groepjes te knutselen. Een paar Marokkaanse moeders zijn gebleven om naar het verhaal en de liedjes te luisteren en staan nu met elkaar te kletsen.
Om 58 kom ik aan. Een appje van Rosa op een zonnige middag eind augustus. De boodschap is helder: of ik haar om 14.58 uur van het station in Almere Buiten kan ophalen.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik als vrijwilliger in ons plaatselijke hospice werkte, maar sommige mensen en sommige momenten zullen me altijd bijblijven… Het was de avond vóór oudjaar.
Het is halftien en mijn man is bijna klaar om met ons meisje naar de kerk te gaan, als ons buurjongetje Nicky op het balkon klimt en de woonkamer binnenstapt. ‘Ik ga mee naar de kerk,’ kondigt hij aan.
Verbijsterd kijk ik naar de krantenpagina voor me. Mijn ogen scannen de letters wel, maar mijn hoofd kan onmogelijk begrijpen wat er nu eigenlijk wordt gezegd. Misschien zegt #JusticeforNoura je al genoeg.