Ik wil niet zeggen dat ik ben vastgeplakt aan mijn telefoon. Zo is het niet. Soms vergeet ik hem weleens een halve dag. Of een uurtje. Maar, misschien ben ik toch wel een beetje verslaafd. Daar kan ik natuurlijk niets aan doen...
Het leven met God is als een dans. Bij een dansles heb je iemand nodig die je leidt: je danspartner, en iemand die dansles geeft: de dansmeester. In het geloofsleven is het eigenlijk net zo. Je hebt iemand nodig die je leidt: Jezus.
In mijn zoektocht naar God en het verlangen om smaakmaker in deze wereld te zijn, heb ik het idee dat ik uit mijn veilige comfortzone moet stappen. Ik ga met veel christenen om. Het onderwijs heb ik veelal op christelijke scholen genoten.
Een tijdje geleden kreeg ik een kaartje in mijn hand gedrukt van een onbekende vrouw. Tel je zegeningen, niet je wasgoed, stond erop. Met een lach gaf ze mij het kaartje en zei: ‘Deze kun je vast goed gebruiken.’
Ik betrapte mezelf net op een vreugdedansje. Zomaar op straat in – of all places – Veenendaal. Met een leuk interview achter de rug en de warme zon op mijn huid borrelde het ineens op.
Heb ik liever een zinvol leven of een zinderend leven? Dat vroeg ik me laatst tijdens een wandeling af en de ene vraag leidde tot een volgende. Wat wil ik met mijn leven? Waar zoek ik naar, bewust en onbewust?