Sprong in het diepe

In mijn zoektocht naar God en het verlangen om smaakmaker in deze wereld te zijn, heb ik het idee dat ik uit mijn veilige comfortzone moet stappen. Ik ga met veel christenen om. Het onderwijs heb ik veelal op christelijke scholen genoten. Schrijven en lezingen geef ik voornamelijk voor christenen. Mijn vakantie vier ik op een christelijk vakantiepark. Ik ben zelfs getrouwd met een dominee. Is dat alleen mijn wereld?

Nou, niet helemaal. Soms gebeuren er verrassende dingen en sta ik versteld over de wending die mijn leven neemt. Zoals afgelopen maand, toen ik contact had met het mediabedrijf Talpa. Ze zochten inspirerende vrouwen voor het tv-programma Koffietijd. Na wat mail-, app- en telefooncontact over en weer mocht ik op een middag komen. Met een lijstje opdrachten werd ik verwacht op het mediapark in Hilversum.

God weet Zich prima raad met figuren als ik, dus vertrouwde ik mijn opdrachten wel toe aan Hem. Voorbereiden heeft voor mij weinig zin; ik moet het hebben van het moment suprême. Wat ik zou moeten doen? Een boek recenseren, een nieuwsitem toelichten, en nog meer. En dat allemaal met een camera voor mijn neus.

Heer, als U deze weg met mij wilt gaan, moet U het echt helemaal door mij heen doen. Geef mij wijsheid, inspiratie en creativiteit. Help mij om echt Sarianne te blijven. Wilt U niet dat ik dit niet ga doen? Laat mij dan maar stotteren, hakkelen en het verknoeien. (Oei, dat zou dan wel een afgang zijn, zo voor de camera.) Met dat gebed stapte ik een prachtig gebouw binnen.

Na de ontvangst, stelden twee personen wezenlijke vragen over mijn leven, geloof en mens-zijn. Het was een prachtig gesprek. En pfieuw, ik stotterde en hakkelde niet. Met twee nieuwe opdrachten werd ik naar huis gestuurd en ging ik door naar uitdaging nummer twee. En je raadt het nooit: zelfs die opdrachten zijn door de selectie heen gekomen. En toen klonk het…

‘Gefeliciteerd, Koffietijd-vrouw. Je bent door alle selectierondes heen!’

Nu is het dus een feit: ik ben een Koffietijd-vrouw. Een vriend, die de kneepjes van het tv-vak goed kent, schreef me: Zout blijft niet in een zoutvaatje zitten. Die woorden zijn blijven hangen. Uit angst voor kritiek vanuit mijn achterban of juist voor de spot vanuit de maatschappij zou ik in mijn zoutvaatje kunnen blijven zitten. Maar verliest het zout dan uiteindelijk niet zijn smaak? Let op: ik wil geen oren wassen, ik hoef niet te overtuigen. Ik hoop dat mensen door mij heen iets kunnen zien van mijn God.

En nu? De aankomende tijd zal ik me, naast mijn lezingen, kloosterweekenden en het schrijven van een nieuw boek, ook regelmatig bewegen in tv-land. Een of twee keer in de maand schuif ik aan bij Koffietijd om mee te praten over allerlei onderwerpen. Ik vind het een heel avontuur!

Maar genoeg over mij. Hoe smaak jij? Je hebt iets prachtigs te bieden. Denk er eens over na hoe je ervoor zorgt dat jouw zout zijn smaak niet verliest.