‘Yes, vakantie!’ verzucht onze jongste, als hij het kaftpapier van zijn boeken scheurt. 'Yes vakantie!' denk ik ook, als ik zijn boeken verzamel. 'Jaar één van zijn middelbareschoolcarrière zit erop.'
Honderden tieners stoppen we erin: de school. Vier, vijf, zes, soms zeven jaar lang. Leren zullen ze, vier, vijf, zes, soms zeven jaar lang! Vanaf dag één, als ik mijn brugger uitzwaai en hij volgestopt wordt met kennis.
‘Niets is wat het lijkt’, hoor ik regelmatig voorbijkomen in een televisieprogramma. ‘Niets is wat het lijkt’ gaat ook op voor het leven met een paar pubers in huis. Vanzelfsprekendheid en logica e..d. zijn ver te zoeken.
Daar gaat ze dan. Met een grote koffer, een kleinere en een rugzak, ’s morgens vroeg op Schiphol. Ze vindt haar weg op het vliegveld en checkt in, alsof ze het dagelijks doet. Voor ons is dat niet echt het geval.
Wonderlijk, hè, in slechts luttele jaren voltrekt zich de transformatie van kind naar volwassene. Heel natuurlijk, maar als het je eigen kind betreft, is het even wennen, en blijk je de snelheid van dit proces niet altijd bij te kunnen benen.