Laatst liep ik bij de fysio binnen, waar ik me niet hoefde te introduceren. Die beste man zag meteen dat ik een dochter ‘van’ was, aangezien mijn moeder daar ook in behandeling is.
Lieve mam. Een beetje vreemd voelt het wel om u een brief te schrijven, terwijl u al ruim drie jaar niet meer bij ons bent. Maar in gedachten heb ik u in die jaren al vaker van alles verteld en gevraagd.
Lieve mama. Dit jaar word ik veertig. Laatst realiseerde ik me dat jij, toen je net zo oud was als ik nu, je kinderen al kwijt was. Getrouwd of op kamers. Je kon niets meer aan de opvoeding toevoegen.
Vrijdagochtend, kwart voor acht. Manlief en ik zitten aan de ontbijttafel. En omdat het niet zomaar een vrijdagochtend is, pak ik mijn mobiele telefoon en kies het nummer van mijn dochter.
Zou het goed komen met haar? De moeder zat naast het ziekenhuisbed en aaide de magere, bijna doorzichtige handen. Zou het, na alle jaren van wanhoop en wachten, dan toch mogelijk zijn?
Oma worden is een gunst; oma zijn een hele kunst, luidt een bekende tegeltjeswijsheid. En daar zit een kern van waarheid in. De dag dat mijn eerste kleinkind werd geboren, staat me nog helder voor de geest.