Binnenkort een vrouwenmeeting? Ik kom graag langs voor een interactieve lezing! Hierbij neem ik het prachtige schilderij van Carla Veldhuis mee n.a.v. mijn nieuwe boek Oneindige liefde.
Vanavond een afspraak met een vriendin, morgen een verjaardag van een neefje. O ja, nog even de mail beantwoorden, en een spreekbeurt schrijven voor vrijdag. En ik moet niet vergeten om straks naar de winkel te gaan voor wc-papier, want ik kan mijn gasten moeilijk naar de wc laten gaan zonder wc-papier.
Nu ik achter mijn laptop zit en aan dit boek werk, tikt er een vogeltje zachtjes met zijn snaveltje op mijn raam. Het getik is heel zachtjes, maar telkens wanneer ik achteromkijk en het beestje op de foto wil zetten, vliegt het weer weg.
Er zijn van die momenten dat ik mij best schuldig kan voelen, wanneer ik voorspoed in mijn leven ervaar maar iemand anders nauwelijks het hoofd boven water kan houden. Dan tempert dat mijn geluksgevoel.
Een van mijn coaches koos er jarenlang voor om op haar eigen manier te leven. Ze at vaak kant-en-klaarmaaltijden, haar dagen waren stressvol en ze bewoog te weinig. Op een dag was ze het spuugzat om zo te leven.
Een van mijn mooiste herinneringen in mijn leven is een tienerkamp waar ik mijn hart aan de Heer Jezus heb mogen geven. Ik moet vijftien jaar zijn geweest, maar ik weet het nog als de dag van gisteren.
De hoop sterft als laatste. Ik vind het een prachtige zin. En zo is het. De hoop sterft als Jezus terugkomt op de wolken. Dan is de hoop werkelijkheid geworden. Maar tot die tijd hebben wij nog veel te hopen. En waar hoop is, daar is leven.
Regelmatig heb ik gesprekken met mensen die God nog niet kennen maar wel oprecht naar Hem op zoek zijn. Zo was er laatst een man die aan mij vroeg: ‘Sarianne, hoe kan ik God dan zien zoals jij Hem ziet?’
Het kan knap lastig zijn om goed voor jezelf te zorgen. Een mens heeft veel verplichtingen. We leven in een maatschappij waarin er veel van ons verwacht wordt. Dat begint al op jonge leeftijd.