Als je single bent en vrouw, kun je niet zonder een aantal dingen. Zoals een elektrische deken, want: geen man die je bed verwarmt. En een ijsmachine, want: geen man die ijsjes voor je haalt. Maar het onmisbaarst zijn… buren.
Ik heb het me zeker al honderd keer afgevraagd. En het me minstens zo vaak voorgesteld. Hoe het zou zijn om onzichtbaar te zijn. Want dat lijkt me wel wat. Stel je eens voor wat een mogelijkheden dat biedt…
Zeg ‘Wie gaat er mee naar Walibi?’ en je hebt vrijwel meteen tien gegadigden. Althans, als iemand dat hier zou roepen, geef ik je op een briefje dat er binnen mum van tijd een heel rijtje mensen staat.
Een poosje terug viel het me opeens op: dat er wat vreemds gaande is onder de Nederlanders. Iets wat ervoor zorgt dat mensen anders gaan leven. Gróéner. En daar houd ik dus niet zo van. Van groen.
Om aan de man te komen moet je vandaag de dag van goeden huize komen, stond er een poosje terug in een vrouwentijdschrift. Bijzonder zijn. Origineel. Anders. Wat dan ook om op te vallen.
Ik weet niet wat ik de laatste tijd heb. Ik lijk onverzadigbaar. Want er is ineens van alles dat ik wil hebben. Werkelijk in alle winkels en iedere webshop, zie ik wel leuke dingen. Die. Ik. Echt. Moet. Hebben.