En ik dacht nog wel dat het goed was! Ze leek echt het perfecte meisje. Mooi, lief, aardig, serieus met God bezig. Ik had God echt gebeden of Hij het wilde doen. Dat dit meisje hét meisje zou zijn.
Rust. Stilte. De wind horen ruisen en de regen tegen je raam horen slaan. Met een bakkie thee kan ik dan heerlijk voor me uit staren en nadenken over m'n leven. In wat voor seizoen leef ik nu eigenlijk?
Soms heb je van die gesprekken die je raken en een onuitwisbare indruk op je achterlaten. De nood van een jonge vrouw die als single net haar moeder had verloren. Maar niemand durft te vragen hoe het gaat.
Laatst deed ik een ontdekking. Namelijk: wanneer je in de spiegel kijkt, ligt de focus vaak op jezelf. Op hoe je eruitziet, wat voor kleur jouw ogen hebben... Daarbij kun je niet zien wat er om je heen gebeurt.
Eigenlijk is en blijft het interessant dat je toch altijd datgene wat je niet hebt begeert of in ieder geval romantiseert. Dat je gelukkiger zou zijn als je iets zou hebben wat jij niet, maar die ander wel heeft.
Soms geeft het vleugels, soms legt het je lam. Uiteindelijk ben ik niet graag verliefd, omdat het onzekerheden met zich meebrengt. Wanneer het goed uitpakt, is het fantastisch. Maar mijn ervaringen zijn minder.
Wegblokkades. De hele streek waar ik woon ligt er vol mee. En dan niet werkzaamheden die een halve week duren, maar sommige duren maanden. Echt waar, het wordt ontzettend mooi. Maar anderzijds...
'Het gaat er niet van komen dat jij op jezelf gaat! Je gaat pas uit huis wanneer een eerwaardige man je op komt halen.' De opmerking van mijn vader toen ik vertelde dat ik aan het kijken was voor een huisje.
Thuis is echt een thema waar je uren over na kunt denken. Want wat is thuis? Wat maakt jouw huis een thuis? Is dat een dimensionale omgeving waarbij de deur altijd plat te lopen is, waar het huis bruist van gezelligheid.