Oud en nieuw, ondanks alle clichés is het voor mij toch een moment van even stilstaan. Dit jaar nog wat meer dan andere jaren, want dit jaar, vorige maand eigenlijk pas, overleed mijn vader.
Sinds het de laatste weken nog donker is als ik wakker word, wil ik me ’s ochtends steeds omdraaien en niet meer wakker worden, tot de zon weer schijnt en de krokussen uitlopen.
Het is een woord dat onze taal het afgelopen decennium heeft verrijkt: mantelzorg. Volgens de dikke Van Dale is mantelzorg ‘aanvullende, niet-beroepsmatige hulpverlening aan hulpbehoevenden’.
Door mijn chronische rug- en bekkenpijn, waar ik sinds 2015 mee stoei, heb ik te maken met een acceptatieproces. Zo’n proces verloopt niet heel geleidelijk; het komt in golven.
Laatst was ik aan het hardlopen met mijn hondje. Het was een prachtige morgen in oktober en ergens op de heenweg kwam ik een vrouw van een jaar of vijftig tegen, die achter een rollator liep.
Laatst las ik een quote op Instagram die zei dat we moeten stoppen met persoonlijke, al dan niet negatieve, updates op Facebook te zetten. Maar ik ben het daar niet mee eens! Totaal niet.