Misschien heb je me gezien. Sjouwend met mijn koffers en tassen. Eigenlijk waren het er veel te veel. Ik kon niet goed meer zien waar ik liep en verstapte me geregeld. Het was wachten tot viel en onderuitging.
Wonderen bestaan, daar zijn de meesten wel van overtuigd. Maar zie of herken je ze ook in jouw eigen leven? Persoonlijk vind ik dat best lastig. Helemaal als mijn gebeden niet verhoord lijken te worden.
Omdat ik door mijn chronische rug- en bekkenklachten in een 2e spoor-traject terechtgekomen ben, moet ik moet solliciteren voor een baan die beter bij mijn beperkingen past. Best eng.
Na een intensieve revalidatieperiode voor chronische rug- en bekkenpijn, belandde ik in een 2e spoor-traject. Dat betekende: testen doen, ontdekken wat ik wil, gesprekken voeren en uiteraard heel veel solliciteren.
Vanaf het moment dat ik in het ziekenhuis belandde en heel mijn leven ondersteboven kwam te staan, was ik maar naar één ding benieuwd: naar alles wat God hieruit ten goede zou laten meewerken in mijn leven.
Het snotter- en griepseizoen is in volle gang. Het ene kind is net weer koortsvrij en vervolgens begint het andere kind ineens met een naar kuchje. Zelf heb ik nauwelijks last gehad van koortsverschijnselen. Ik heb alleen last van een virus.