Mijn brein is echt fascinerend. Daar waar iemand iets vertelt, wat voor een verhaal het nu ook is, krijg ik gelijk een plaatje in mijn brein wat de meest gekke emoties met zich mee kan brengen.
'Marije, die man die jou later krijgt, boft maar!' Het grote compliment van mijn vader wanneer ik mijn kookkunsten ten tonele had gebracht. Ik denk dat ik een jaar of 18 was toen mijn liefde voor eten ontstond.
En ik dacht nog wel dat het goed was! Ze leek echt het perfecte meisje. Mooi, lief, aardig, serieus met God bezig. Ik had God echt gebeden of Hij het wilde doen. Dat dit meisje hét meisje zou zijn.
Rust. Stilte. De wind horen ruisen en de regen tegen je raam horen slaan. Met een bakkie thee kan ik dan heerlijk voor me uit staren en nadenken over m'n leven. In wat voor seizoen leef ik nu eigenlijk?
Soms heb je van die gesprekken die je raken en een onuitwisbare indruk op je achterlaten. De nood van een jonge vrouw die als single net haar moeder had verloren. Maar niemand durft te vragen hoe het gaat.
Laatst deed ik een ontdekking. Namelijk: wanneer je in de spiegel kijkt, ligt de focus vaak op jezelf. Op hoe je eruitziet, wat voor kleur jouw ogen hebben... Daarbij kun je niet zien wat er om je heen gebeurt.