Het is eindelijk even stil om me heen. De kinderen liggen in bed en het vuur in de open haard knapt. Dit zijn momenten dat ik de tijd neem om over de waardevolle dingen in mijn leven na te denken.
De deurbel gaat. De kinderen springen van de bank en rennen de gang in. ‘Sinterklaas!’ hoor ik ze alle drie roepen. Eindelijk staat de grote zak van Sinterklaas voor de deur.
Hier volgt een blog die niet voor 100% door mij geschreven is. Momenteel moet ik gebruikmaken van iemand die voor mij wil typen, omdat de chemo de zenuwen in mijn handen beschadigt.
Meestal schrijf ik iets over de kinderen, maar deze keer een heel andere blog. In de afgelopen weken zijn wij, als gezin, te zien geweest op RTL4 in het programma Zolang ik leef.
Het was vandaag een prachtige dag. Een dag waarvan je denkt: dit mag eeuwig duren. Vanmorgen maakte het zonnetje de morgen wakker en het beloofde een mooie zomerse voorjaarsdag te worden.
Al de hele dag ben ik aan het nadenken over een nieuwe blog. Inmiddels is het al tijd voor het avondeten. Zelfs tijdens het koken heb ik nagedacht, maar nog geen blogonderwerp kunnen bedenken.
Het is halverwege november als ik samen met Johan in de wachtkamer bij de oncoloog zit. Afgelopen week is er een scan gemaakt en we zijn in afwachting van de uitslag. Ik kijk op mijn mobiel. 10:45.
De telefoon gaat. Mijn schoonmoeder aan de lijn. Vanmiddag heeft ze ons wasgoed meegenomen, zodat ik me daar niet druk over hoef te maken als ik morgen een kuur ga halen.