Gods speeltuin

De telefoon gaat. Mijn schoonmoeder aan de lijn. Vanmiddag heeft ze ons wasgoed meegenomen, zodat ik me daar niet druk over hoef te maken als ik morgen een kuur ga halen.

‘Weet je wat ik gevonden heb in de jas van Annelie?’ vraagt ze.
‘Ik ben heel benieuwd.’
‘Twee eikeltjes. Nu denk je misschien: twee eikeltjes? Maar Klarine, ik vind dat zo mooi! Ik zie het al helemaal voor me. Annelie in het bos in haar roze jasje. En op de een of andere reden heeft ze deze twee eikeltjes in haar manteltje gestopt. Het zijn voor haar schatten van de natuur. Belangrijk genoeg om te bewaren.’ Vol enthousiasme en verwondering spreekt mijn schoonmoeder.

Wij hebben gistermiddag in Gods grote speeltuin mogen wandelen en schatten mogen vinden. De herfst is begonnen. Eigenlijk vind ik het heel normaal dat het rond oktober weer herfst wordt. Het is elk jaar hetzelfde. Maar toch. Het gebeurt wél en dat is heel bijzonder. De bladeren verkleuren en vallen van de bomen. Wij wandelden er met onze laarzen doorheen. De jongens rennend achter een voetbal aan en Annelie tussen Johan en mij in. Een mooi tafereel. Om met mijn eigen woorden te spreken: een geniet-moment.

Eenmaal thuisgekomen van onze wandeling hebben we de gevonden schatten op de tafel uitgelegd. De welbekende spinnenwebben en stekelige egels werden gemaakt van kastanjes, eikeltjes en sateprikkers. Onlangs heb ik een avondje geknutseld met twee andere vrouwen. Herfst in pvc-buizen. Leuk om te knutselen en in december gemakkelijk te veranderen in kerstsferen.

Elk jaar komt de herfst weer terug. De schoolklassen vullen zich weer met bladeren, kastanjes en andere schatten uit de natuur. Ik mocht zelfs met een kleuterklas mee om samen te wandelen in Gods grote speeltuin. Mee op ontdekkingstocht. Door de ogen van de kleine kinderen meekijken naar de herfst. Gods tuin is nog niet volmaakt, dat kunnen we ook zien als we lopen in de natuur. Maar eens komt er een Paradijs. Gods enorme, volmaakte speeltuin. En daar mogen we onbezorgd rennen, genieten en verwonderen. Als we nu in de natuur kijken, mogen we alvast een voorproefje nemen.

Mijn schoonmoeder vindt de herfstnatuur ‘Gods grote speeltuin’ niet alleen van enorme waarde. Ook zij kan enorm genieten van de kleine dingen. Want wie goed gelezen heeft… zelfs de jas van Annelie is tijdens het telefoongesprek een mantel geworden!