Daar zit ik dan, gewassen en gestreken met mijn coupe corona voor mijn beeldscherm. Voor de vorm heb ik me zelfs opgemaakt. Tijd om aan het werk te gaan. De hoogste tijd voor een nieuwe blog.
Het was een grauwe en koude dag in maart, vijf jaar geleden. Ik weet het nog goed. De zon liet zich nauwelijks zien. Mijn man en ik zaten in de auto en waren op weg naar een crematie.
Werken vanuit huis en tegelijkertijd weten dat ‘veel Nederlanders ziek worden’. Deze coronacrisis bepaalt ons erbij hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn. En dat is best eng, vind ik persoonlijk.
Een paar weken geleden startte ik samen met nog een andere Nederlander, drie Japanners en een jonge Engelse vrouw een cursus Italiaans in Bologna, Italië. De privéschool waar wij les hadden, was een van de weinige scholen die nog open was in de stad.