Het was een grauwe en koude dag in maart, vijf jaar geleden. Ik weet het nog goed. De zon liet zich nauwelijks zien. Mijn man en ik zaten in de auto en waren op weg naar een crematie. Ik zat aan het stuur en voelde me verdrietig en verward over de plotselinge dood van de vrouw die overleden was en de pijn die dat teweeg had gebracht bij de achtergebleven familieleden. Hoe wreed en overweldigend kon het leven soms zijn. Wanneer zou er toch eens een einde komen aan al dat lijden en aan de dood?
Het was erg druk op de weg. Ik reed de A27 op en voegde snel in. Plotseling zag ik een waas van rode lichten om mij heen. Als reactie trapte ik keihard op de rem, net als alle andere mensen om mij heen deden. Verdwaasd keek ik naar mijn man. Wat was er aan de hand? Waarom stopte iedereen ineens zo abrupt? Hij wees naar iets voor ons op de snelweg. En toen zag ik het ook. Vlak voor onze auto liep een moedereend met een stel jonge kuikens achter zich aan, dwars over de snelweg. Het was een bizar gezicht. Moedereend hield haar kop fier omhoog en stapte vastberaden door. Haar jongen waggelden er onverschrokken in een rijtje achteraan. Ze keken recht voor zich uit en leken zich totaal niet bewust van de schrik en de chaos om hen heen. Ik moest lachen en huilen tegelijkertijd. God gebruikte deze situatie om mij iets duidelijk te maken en om me te bemoedigen.
De laatste weken worden we dagelijks geconfronteerd met ziekte, dood, chaos en angst. Misschien overweldigt het jou ook en heb je soms het idee dat er geen uitweg meer is. Misschien heb je het gevoel dat je wordt meegesleurd in een razende tornado en je alle grip hebt verloren.
Die dag in 2015 troostte God me door middel van vijf waggelende kuikentjes die onverstoorbaar hun moeder volgden over de A27. Ze keken niet opzij maar recht vooruit. Ik wist op dat moment dat God mij uitnodigde om me niet te laten intimideren en mee te laten sleuren door alle onverklaarbare ellende om me heen, maar om mijn blik gericht te houden op Hem Die voor mij uitgaat.
Don Moen heeft ooit het lied God Will Make a Way geschreven naar aanleiding van een tekst uit Jesaja 43 waar staat dat God een weg door de woestijn zal banen en rivieren in de wildernis zal maken: Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis. (Jes. 43:19)
Geloof me, ook in deze tijd gaat Hij voor jou een pad zichtbaar maken waarop jij mag gaan wandelen en daarnaast zal Hij een rivier in jouw wildernis creëren, zodat jij je angst van je kunt afwassen en weer verfrist achter Hem aan mag lopen. Of waggelen. Wat jij wilt.
Worden wie je bent – dat klinkt vast bekend. Veel christenen zien zichzelf als ‘werk in uitvoering’ en zijn voortdurend op zoek naar Gods plan voor hun leven. Maar is dit wel wat Hij van je vraagt? In Je bent het al! daagt Gabriëlle je uit om deze én andere overtuigingen eens scherp onder de loep te nemen. Want wat geloof jij allemaal over jezelf én over God? Wat is waarheid en wat zijn leugens? Aan de hand van sprekende voorbeelden uit de Bijbel en de dagelijkse praktijk laat ze zien wat er gebeurt als je Gods waarheid over jouw identiteit gaat omarmen.
Nieuwe berichten door Gabriëlle Dik (toon alles)
- Bronmomentje - 9 februari, 2021
- Je bent het al! - 22 december, 2020
- Mag schaamte er zijn? - 12 mei, 2020
