De Week van Gebed ligt weer achter ons. Overal in christelijk Nederland zijn een week lang dagelijks bijeenkomsten georganiseerd met maar één doel: samen bidden!
Afsluiten wil ik me van de wereld, die steeds meer werelds wordt en minder mens. Maar al probeer ik te doen alsof er niets aan de hand is, ik kan er niet langer omheen: de aarde stevent af op zijn einde.
Vorige maand zaten we onverwachts in het ziekenhuis met ons zoontje. Hij was die dag thuisgebleven van school omdat hij hoge koorts had. Hij lag rustig op de bank, terwijl ik zat te werken achter mijn laptop.
Nog 27 dagen en dan is het Pasen. Zie je er ook al naar uit? De winkel ligt vol met chocola en vrolijke versieringen, de krokussen buiten maken het helemaal af. Pasen, het feest van nieuw leven.
Ik kijk nog een keer achterom naar mijn kleine meisje, maar dan loop ik de klas uit. Haar eerste schooldag. Alleen loop ik het plein af. Ik kijk naar boven, even een kort dankgebed voor dit bijzondere moment.
De keukentafel ligt bezaaid met papier, potloden en lijm. Met rode wangen en glimmende ogen zijn mijn kinderen de meest bijzondere knutsels aan het maken. Dit zijn de ultieme moedermomenten.