De afgelopen tijd ben ik twee tot drie keer per week in het revalidatiecentrum geweest en wat was het zwaar, het viel ontzettend tegen. Bewustwording noemen ze dat. Iedere beweging moet geanalyseerd worden.
Vrijdag 13 oktober was het dan zover voor bij elkaar opgeteld zo’n veertig auteurs, illustrators, redacteurs en uitgevers. Na een vroege start van de dag vertrokken we met een bus vol vanuit Amersfoort richting Frankfurt. Op naar de Buchmesse.
Goudbruin, knapperig en kakelvers staat-ie op het aanrecht. En dat ziet Tweede Zoon ook. ‘O mam, wat is dat?’ Ik: ‘Een cheesecake.’ Zoon: ‘Mag ik die?’ Eigenlijk zijn de zaterdagse baksels voor zondag, maar vooruit.
Een irritant gepiep verstoort mijn slaap. Mijn hand tast naar mijn telefoon op het nachtkastje. Waar mijn lichaam zich nog zo lang mogelijk slapend probeert te houden, is mijn geest wakker geschrokken.
Ik betrapte mezelf net op een vreugdedansje. Zomaar op straat in – of all places – Veenendaal. Met een leuk interview achter de rug en de warme zon op mijn huid borrelde het ineens op.
Johan zit naast mij aan mijn ziekenhuisbed. Ik voel weer een enorme hoofdpijnaanval komen opzetten. Als het weer wat afzakt en ik weer iets kan zien, zie ik dat er twee artsen naast mijn bed staan.