#WorldWarIII. Die hashtag was na de dood van Soleimani trending topic op Twitter. En in mijn hoofd. Om de een of andere reden moest ik er voortdurend aan denken; alsof iets wilde voorkomen dat ik daarmee stopte.
Ik ben niet echt van het minimalistische soort. Helemaal niet zelfs. (Waarom zou je tenslotte met minder of weinig genoegen nemen als er ook zoiets formidabels bestaat als meer?) Zodoende heb ik me niet voorgenomen om in 2020 te minderen. Ik ga voor méér.
Ik moet niet veel van Shakespeare hebben. Alleen al die verschrikkelijke oorbel van hem. Maar het zijn vooral zijn schrijfsels die me niet aanstaan – veel te poëtisch en tragisch naar mijn smaak.
Ik ben niet zo reislustig aangelegd. En waarom zou ik ook willen reizen? Als ik de Toren van Pisa wil zien, kijk ik wel op Google. Voor een foto van mezelf bij het Vrijheidsbeeld is het fotoshoppen uitgevonden.
De dominee had me nog zo gewaarschuwd: ‘Pas op waar je om bidt, want voordat je het weet, krijg je het.’ En dat niet eenmaal, maar meerdere keren. Maar steeds wuifde ik de waarschuwing in gedachten weg.
Wanneer iemand mij als meisje vroeg wat ik later wilde worden, was mijn antwoord steevast kort maar krachtig: rijk. Want het leek me geweldig om geld in overvloed te zijn. Om alles te kunnen kopen wat ik wilde hebben.