Ik hou van jou. Vier woorden die we zo snel uitspreken, maar wat betekenen ze nu echt? Ik ben wel eens benieuwd wat tijdens een straatinterview de antwoorden zouden zijn op de vraag ‘Echte liefde is…’
Met de swingende Afrikaanse muziek op de achtergrond vraag ik hem ten dans. Langzaam schuift hij van zijn stoel en neemt mijn handen aan. Als klein mannetje heeft hij ontzettend veel ritmegevoel.
Met al mijn bepakking stap ik mijn hotelkamer binnen. De luxe die voor mijn ogen zich ontvouwd verrast me. Nog maar net stappen we uit de auto waarin alles volledig door elkaar heen geschud is vandaag.
Wanneer je kinderen hebt en we weer richting december gaan, komt de verwachtingsvolle spanning weer in huis. Sinterklaas. Van de zomer lagen er zelfs in augustus al kruidnootjes te vinden in het noorden.
Kon ik maar terug zappen naar dat ene moment. Wat zou dat fijn zijn… Spijt. Verdriet. Zelfverwijt. Berouw. Wat als… Een gedachte die je de rest van je leven in gedachten kunt houden en die als een last op je kan drukken.
Je ogen zijn de spiegel van je hart. Wanneer je iemand in de ogen kijkt kun je vaak veel zien: emoties, vragen, onzekerheid. Durft iemand je aan te kijken? Of liever maar niet… En mag jij jezélf in de ogen kijken?
Mijn brein is echt fascinerend. Daar waar iemand iets vertelt, wat voor een verhaal het nu ook is, krijg ik gelijk een plaatje in mijn brein wat de meest gekke emoties met zich mee kan brengen.
Sommige teksten hebben voor altijd impact. Zo las ik jaren geleden: ‘Het begin der wijsheid is de vreze des Heeren, allen die ernaar handelen hebben een goed inzicht. Zijn lof houdt voor eeuwig stand.’ Fascinerend.
'Marije, die man die jou later krijgt, boft maar!' Het grote compliment van mijn vader wanneer ik mijn kookkunsten ten tonele had gebracht. Ik denk dat ik een jaar of 18 was toen mijn liefde voor eten ontstond.