Vol verwachting…

Wanneer je thuis wat kinderen rond hebt lopen en we weer richting december gaan, komt de verwachtingsvolle spanning weer in huis. Sinterklaas. Van de zomer was er een nieuw record, zelfs in augustus waren er in het noorden van het land al kruidnootjes te vinden. Onvoorstelbaar, maar zo’n stuk erfgoed in onze cultuur. Op dit moment, om half 6 ’s ochtends, ken ik dat gevoel ook. Vol verwachting kijk ik uit naar wat ik de komende dagen mag gaan beleven.

Ik vertrek namelijk binnen een kwartier naar Kenia. Een land dat zich kenmerkt door haar prachtige schoonheid met de prachtige natuur. Een ieder die hoort dat ik naar Kenia gaat is razendenthousiast over al de pracht die ik daar mag ontdekken in Gods schepping. Maar jammer genoeg is er ook een andere kant van de medaille. De armoede en uitzichtloosheid die het land ook kent. Kinderen die opgroeien in een onveilige situatie waarbij het doorbreken van de cirkel van armoede haast onmogelijk is. De wordt in een sloppenwijk geboren en de kans dat je daar overlijdt is groot. Jong sterven is geen uitzondering en het leven is er zwaar. Van generatie op generatie leeft men daar en lijkt een ander leven onmogelijk.

Dat klinkt en voelt hopeloos. En toch klopt mijn hart vol verwachting. Ja! Want ik mag de komende week getuige zijn van het werk van Compassion die met haar werk een verschil wil maken voor kinderen, studenten en moeders met hun baby’s. Ik kijk uit naar de hoop die daar gebracht wordt in een voor mij donkere wereld. De kansen die gezien worden en gegeven worden om daadwerkelijk een verschil te brengen in die omstandigheden. Ik hoop me niet alleen te verwonderen over de pracht van Gods schepping, maar ook van de voor levenslessen die ik voor altijd mag leren.

God heeft jou en mij opgeroepen om een stem te zijn voor de mensen die dat zelf niet kunnen. Jij en ik mogen van betekenis zijn. Ver weg maar ook dichtbij! Dus ook weer voor deze week. Hoe kun jij van betekenis zijn voor de mensen om je heen zodat je ze een stuk van Gods hart mag laten zien. Om hoop te brengen in situaties die soms hopeloos lijken. En of we nu in krotten of in ‘paleizen’ wonen, het mooiste wat elk mens mag ontdekken is de liefde en genade van onze grote God.