Ik wil niet zeggen dat ik ben vastgeplakt aan mijn telefoon. Zo is het niet. Soms vergeet ik hem weleens een halve dag. Of een uurtje. Maar, misschien ben ik toch wel een beetje verslaafd. Daar kan ik natuurlijk niets aan doen...
Ik schuif de kat opzij en plof op de bank. Het was een lange dag. Een iets te volle hersenpan van alle prikkels, indrukken en bijbehorende gedachten. Tuitende oren van alle gesprekken. Een lichte hoofdpijn van het staren naar m’n beeldscherm.
Laat ik dit vooropstellen: ik ben een gelukkig mens. Ik ben gezond, heb een lieve man, een schattige baby, een ondernemende kleuter en een eigenwijze zevenjarige. Ik heb ook een interessante baan, leuke vriendinnen...
De afgelopen weken was het koud! 's Ochtends fietste ik in een dikke winterjas en met een muts diep over mijn ogen getrokken naar de uitgeverij. Daar probeerde ik warm te worden met een kop koffie.
En toen vond ik mezelf ineens terug tussen de weilanden op het Friese platteland. Ik stond tot mijn knieën in de modder en de spetters zaten tot op m'n voorhoofd. Samen met mijn zoontjes liep ik het blotevoetenpad.