Jarenlang heb ik me geschaamd voor de pijn in mijn hart, waardoor ik nauwelijks meer kon stoppen met huilen. Op die momenten kroop ik stilletjes in mijn oester en zat daar net zo lang totdat de storm weer ging liggen.
Daar zat ik dan, op de bank. Heel de week. Netflix mijn grootste vriend, mijn huisbroek mijn favoriete kledingstuk, met een zeer lijf en een verdrietig hoofd…
Woensdag 8 maart 2017, 17.45 uur. Manlief komt thuis van zijn werk, drijfnat. Zoons begroeten hem enthousiast en luidruchtig. Ik zit als een zombie boven een bord… Ja, wat was het ook alweer?
Al maanden, was ik aan het tobben met klachten in mijn bil, die zich uitbreidden naar mijn heup en onderrug. Twee fysio’s kneden er heel wat op los, maar het mocht niet baten. En toen stond mijn levenstrein stil.
Daar zit je. Rechtop. Een heerlijke glimlach, letterlijk van oor tot oor. Je blauwe oogjes stralen opgetogen. Je handen liggen ontspannen op de leuningen van de knalrode verjaardagstroon die je gisteren al klaar mocht zetten.
Donderdagmiddag, al ver na vijven, hoor ik een bericht van de huisarts op mijn antwoordapparaat. Of ik de praktijk even wil bellen. Ik denk al direct te weten waarover dit gaat: mijn mammografie is niet goed.