Misschien herken je het wel… Dat was hoopt zich op. Appjes wachten al dagen op antwoord. De to-dolijst wordt almaar langer, ook al werk je ’m af. Tot de stress (want dat is het) het kookpunt bereikt. Whaaa!
‘Mam, ik weet wat werken is,’ zei Kleuterzoon onlangs. ‘Werken is klussen. En werken is bij de burgemeester (echtgenoot). En werken is op zolder bij de kjomputer (ik).’ Zijn analyse verbaasde mij niet.
Terwijl mijn benen de trappers in beweging houden, staar ik in het water van de Oude Rijn. Het water glinstert op deze morgen. Flarden van het interview van zojuist dwalen nog door mijn hoofd.
Toen ik laatst vanuit mijn werk op station Ede-Wageningen aankwam, zei ik een lelijk woord. Er reed geen enkele trein. Voorlopig niet. Maar ik zou nog oefenen met een pianist.
Sommige mensen vragen mij weleens: ‘Wat doe jij nu precies als uitgever?’ Nou, mijn werkdagen zien er altijd anders uit, maar het doel is: mooie en waardevolle boeken maken voor christelijke vrouwen!
‘Mama, wanneer kom jij overblijven op school?’ Onze dochters hebben deze vraag regelmatig gesteld. Altijd aan mij, nooit aan mijn man. En steeds levert dit een schuldgevoel op, want ik werk op de dagen dat er wordt overgebleven.