Vrienden van ons gaan soms evangeliseren. Ik zie mezelf dat niet doen. Wat ik wél kan, is bidden: ‘Heer, geef me Uw hart voor mensen. Zegen anderen door mij heen.’ Als ik dat doe, gebeurt het soms bijna vanzelf.
Meer dan een halfjaar speelde ze niet meer buiten, nadat haar broertje uit huis geplaatst werd, een van de meisjes hier uit de buurt. Want ouders kunnen zomaar iedereen de schuld geven van wat er misging...
Op een ochtend zat ik een tijdje te wachten op een trein op Hoog Catharijne. Mensen liepen af en aan. Als een golf kwamen ze de trappen op en overspoelden de plek waar ik zat, om vervolgens weer weg te gaan.
Wij kennen allemaal de geschiedenis van Martin Luther King. Maar de naam Rosa Parks zei me tot voor kort nog niet zo veel. Zij was een donkere vrouw die het in 1955 helemaal had gehad met de rassenscheiding.
Ik zit op de bank. Ben te moe om zelfs maar een boek te lezen en heb hevige pijn, dus ik heb alle tijd om terug te denken aan de mooie dingen die in de achterliggende jaren gebeurd zijn.
Ze was een meisje van eenentwintig toen haar moeder ziek werd. Ze was bijna verloofd en verlangde ernaar om te trouwen. Terwijl ze de verlovingskaartjes zat te schrijven, hoorde ze een diepe zucht.