We hebben lang getwijfeld. Gaan we wel, gaan we niet? Want ja, we zijn krap een jaar verhuisd, de badkamer wordt deze zomer nog verbouwd, we hebben de tuin al flink aangepakt. Kortom; kosten zat.
’s Ochtends ben ik niet op m’n best. Vooral niet als er een verplicht karakter aan lijkt te zitten. En nu met een schoolgaande dochter zit er eigenlijk elke ochtend wel een verplicht tintje aan het opstaan.
Er was eens een man die zich enorm aan zijn eigen schaduw ergerde. Hij was zo ongelukkig over zijn eigen voetstappen, dat hij besloot om ze achter zich te laten. Maar dat leek een onbegonnen karwei.
Ik keek mijn ogen uit! Opeens waren de vier jongens met wie ik zat te kletsen verdwenen. Als in een beweging sprongen ze op en hielpen ze twee dames de trap naar beneden met hun kinderwagen.
Dodenherdenking, 4 mei. Elk jaar vraag ik me weer af: hoe heeft het toch kunnen gebeuren? Al de Joden, zonder verzet afgevoerd. En een andere prangende vraag: wat zou ik gedaan hebben?
Ik zit nog een beetje op een grote, roze wolk. Ik ben namelijk naar de Hillsong Colour Conference geweest in Londen. En één van de dingen die ik zo geweldig vond, was dat ik daar met 10.000 andere vrouwen was.