Iedere dag loopt er een man met zijn hondje langs ons huis. Slof, slof, slof. Slippers, joggingbroek, handen op de rug, beetje gebogen. Het hondje sjokt naast hem voort. Jaar in jaar uit. Eenzaamheid straalt uit iedere porie.
Daar sta ik dan. Gewapend met emmer en tuinschepje. Modieus gekleed in T-shirt, korte broek, tuinlaarzen en tuinhandschoenen. Ik slaak een diepe zucht. Het is tijd om aan de slag te gaan.
‘Hoi Mieke! Hoe gaat het met je?’ ‘Mmm, gewoon, zijn gangetje,’ antwoordde Mieke op een toon die liet doorschemeren dat ze dat gangetje maar saai vond. Dat ze verlangde naar wat minder sleur in haar leven.
‘Kijk nou!’ Opgewonden wenk ik mijn zoontje om te komen kijken in de tuin. ‘Ik kan het niet zien,’ zegt hij, en hij klimt op een stapel stenen die nog in de tuin liggen. Meestal kan hij rekenen op een zuchtend hoofdschudden van mijn kant.
Bijna niemand weet het, maar ik ben stiekem getrouwd. Met de meest romantische wederhelft die er op deze aardbol te vinden is uiteraard, en ook de knapste, aardigste, liefste, grappigste, spannendste, mooiste, avontuurlijkste…
Zelfoverschatting. Helaas lijd ik bij tijd en wijle aan deze kwaal, en als dat het geval is, verloopt alles wat ik doe meestal niet helemaal volgens plan. Afgelopen donderdag was zo’n dag dat het weer opspeelde...
Laatst ging ik met manlief op kringloopexcursie en we hadden een lijstje. Een lamp zochten we, twee stoelen, een tafeltje voor tussen de banken en een prullenbak. Zorgvuldig stippelde ik de route uit.
Er zijn van die dagen dat het witte beeldscherm mij aanstaart en ik minutenlang terug staar. Dat lege, witte vlak dat maar niet gevuld wil worden door de juiste woorden. Dit is zo’n dag.
Minimalisten heb je in soorten en maten. Sommige minimalisten hebben kale muren en twee boeken, andere kiezen voor minder, maar wel van hogere kwaliteit.