Mijn moestuin

11 juli, 2017

Daar sta ik dan. Gewapend met emmer en tuinschepje. Modieus gekleed in T-shirt, korte broek, tuinlaarzen en tuinhandschoenen. Ik slaak een diepe zucht. Het is tijd om aan de slag te gaan.

Sinds een jaar heb ik nu een moestuintje bij mijn oma, net als mijn moeder en mijn zus. Een keer per week proberen we samen af te spreken om de moestuin een beetje bij te houden. Het is voor mij even een stukje rijden, maar ik heb het ervoor over. Naast dat het uiteraard gezellig is, is moestuinieren ook ontzettend leuk.

Vooral in het begin. Natuurlijk het was even hard werken om de grond klaar te maken voor de moestuin. Maar daarna kon er gezaaid en plantjes neergezet worden in de volle grond. En in dit stadium kun je nog zo heerlijk dagdromen over wat je gaat planten, hoe het eruit moet komen te zien en vooral natuurlijk: wat voor prachtigs die mooie moestuin gaat opleveren.

Ja, die moestuin is geweldig.

Maar het vraagt wel onderhoud. In het begin ging het goed. Elke week trouw naar mijn tuintje. Maar toen moest ik een keer weer werken. Een volgende keer hadden de kinderen geen zin. Of had ik zelf geen zin. En ach, die groenten die groeien vanzelf wel, toch?

Maar er bestaat ook nog zoiets als onkruid. En daarom sta ik moed te verzamelen. Mijn moestuintje is bedolven onder onkruidachtige planten. En die planten die hebben de neiging om overal te woekeren en vooral waar het niet hoort. Ik zucht nog eens.

‘Onkruid heeft geen water nodig,’ grapt mijn oma nog. ‘Gewoon bij het begin beginnen en doorgaan,’ zegt mijn moeder. En daarom begin ik maar. Gewoon bij het begin en met wortel en al.

Mijn moestuin. Het is net als in mijn eigen hart. Als je het onkruid niet met wortel en al weghaalt, blijft het terugkomen en je mooie plantjes overwoekeren.

Reacties

nieuwe reacties


De juiste diagnose Schrijfbijbel op reis
De juiste diagnose
Schrijfbijbel op reis