"Mama... Amen!" Mijn zoon herinnerde me aan het feit dat we nog niet samen gebeden hadden voor zijn hapje. Whoopsie, dacht ik. Toch was ik stiekem ook een beetje trots op deze kleine meneer.
Spannend vind ik dit… Online vertellen dat ik een lijf heb dat niet altijd meewerkt en dat ik daar best eens verdrietig of boos van word. Afgelopen vakantie legde ik mijn vragen weer bij God.
Ik moest altijd hard lachen om de verhalen van de danslessen van mijn opa en oma. Oma was niet te leiden en dirigeerde mijn opa over de dansvloer. Vandaag liet de Heer me weer even terugdenken aan deze verhalen.
Ik zit nog een beetje op een grote, roze wolk. Ik ben namelijk naar de Hillsong Colour Conference geweest in Londen. En één van de dingen die ik zo geweldig vond, was dat ik daar met 10.000 andere vrouwen was.
Terwijl ik dit schrijf, is mijn oma stervende. Een moeilijk proces, omdat haar lichaam op is, maar haar hart zo ontzettend krachtig. Ze heeft (in figuurlijke zin) ook een groot hart, dus wie weet werkt dat mee…
Ik liep door het centrum van Rotterdam, terwijl ik luidkeels het refrein zong van niemand minder dan… Woezel en Pip. Tja, dat krijg je blijkbaar als je moeder bent. Dat had ik van tevoren ook niet kunnen bedenken.