Je gedachten komen en gaan, en in het ergste geval gaan je gedachten met je op de loop. Je springt als het ware op een trein van gedachten, zonder te beseffen dat je dat hebt gedaan.
Vanmorgen overviel het me. Een gevoel van paniek. Ik was bezig me op te maken, toen mijn mascara uitschoot. Op zich geen probleem, want het teveel verwijder ik gewoon met een wattenstaafje. Appeltje-eitje.
Als christen wil ik leven vanuit wat ik geloof – vanuit mijn hart, de plek waar ik verbonden ben met God – en van daaruit kijken naar de werkelijkheid, zoals die is. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan…
Hoe sneller, hoe beter; het zou mijn motto kunnen zijn, want ik ben dol op snel (en altijd in voor beter). Snel naar het dorp, om boodschappen te doen. Snel een lunch in elkaar flansen. Kortom: niets fijner dan snel.
Bewust en soms onbewust doen we het allemaal: onszelf (ver)oordelen. Maar wat betekent dat nu voor ons leven? En wat moet je ermee: afleren, accepteren, doen alsof het er niet is? En hoe past God in dit alles?
In onze eerdere blogs heb je kunnen lezen wat aandachtig leven inhoudt. Zoals dat je leert waarnemen wat er is zonder er meteen iets van te vinden, aan te veranderen of mee te moeten, zodat je vrijheid ervaart.