Als je eenmaal bent begonnen met het leven met meer aandacht, zul je vast hebben gemerkt het niet vanzelf gaat. Sterker nog, dat het lastig is om werkelijk in en vanuit Gods rust te leven.

De mensen die mij wat beter kennen, weten dat ik het type ‘het glas is halfleeg’ ben. Dat vind ik niet leuk, maar is wel de waarheid. Maar de laatste jaren heb ik er minder last van. Hoe komt dat?

Word jij geleefd door de verantwoordelijkheden die je hebt, in plaats van dat je leeft, zoals je hart je ingeeft? Ik eerder wel! Vooral toen ik hoofd pastoraat en gemeenteleiding was.

Je gedachten komen en gaan, en in het ergste geval gaan je gedachten met je op de loop. Je springt als het ware op een trein van gedachten, zonder te beseffen dat je dat hebt gedaan.

Als christen wil ik leven vanuit wat ik geloof – vanuit mijn hart, de plek waar ik verbonden ben met God – en van daaruit kijken naar de werkelijkheid, zoals die is. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan…