O, wat willen we toch graag alles zelf doen en de controle behouden. Maar wat levert het je op wanneer je dat doet? Controle willen hebben is hard werken. En op zich is er niets mis met hard werken, maar wel zodra het te veel wordt.
Als je in de greep bent (geweest) van iemand met een narcistische persoonlijkheid, weet je hoe verschrikkelijk dat is. Het brengt je in verwarring, je twijfelt voortdurend aan jezelf, je bent bang, eenzaam, ontregeld en ontredderd.
Zoals de aarde jaargetijden kent, kent ook ons leven seizoenen. Prediker geeft er een aardige opsomming van. Alles heeft zijn uur, alle dingen onder de hemel hebben hun tijd … (Pred. 3:1) Seizoenen onderscheiden ons leven.
Troost. Ik kan niet zonder. Dat bakkie troost bij een zus of vriendin, een liefdevol kaartje, die uitgestrekte arm die om me heen geslagen wordt, die schouder waarop ik mag uithuilen.
God heeft de moeite genomen om onze aarde oogverblindend mooi te maken, om haar te vullen met vogels, bloemen, bergen en oceanen. Dat had Hij niet hoeven doen. Maar als wij naar de schepping kijken, worden we erdoor gezegend.
Drukte, chaos, neemt je helemaal in beslag. Achtervolgt je tot in de late uurtjes. Houdt je wakker en maakt je onrustig. Zet je klem en eist meer tijd dan je te bieden hebt. Dwingt je tot het maken van afspraken waar je je niet aan kunt houden.