Het verhaal van de verloren zoon is prachtig. Dit voorjaar volgde ik een moederretraite, waarin dit verhaal centraal stond. Drie dagen lang stonden we stil bij deze vader en zijn zoons.

In mijn tienerjaren las ik een boekje van een nogal populaire christelijke auteur, dat een heel nieuw licht wierp op het thema naastenliefde. Dit kan alleen als je eerst jezelf liefhebt.

Elke keer als ik mijn haar was, moet ik een beetje lachen. Op de fles shampoo staat met grote letters: Veerkracht. Als ik de producent mag geloven, zal mijn droge haar er snel gezond van worden.

De discipelen deden wat hun gezegd was te doen. Ze gingen niet weg uit Jeruzalem, maar verwachtten daar de belofte van de Vader (Handelingen 2:4). En dus bleven ze volharden in het bidden.

Wie denkt dat er alleen in het eerste deel van de Bijbel gruwelijke verhalen staan, komt bedrogen uit. Het verhaal van Ananias en Saffira is helemaal in lijn met andere bizarre verhalen.

Ze blijft me boeien, de vrouw bij de bron in Samaria. Ik weet niet eens hoe ze heet, maar ik heb over geen enkele andere vrouw uit de Bijbel zo veel preken gehoord als over haar.

In Hebreeën 11 vind je de overbekende galerij van geloofsgetuigen: mannen en vrouwen die met God hebben geleefd en daardoor een voorbeeld voor ons zijn. Hun houding wordt samengevat in vers 6.

Het is bijna Bevrijdingsdag, en dan herdenken we onze bevrijding. Bevrijding van onderdrukking, gedwongen leven in een systeem van denken, praten en doen waar veel mensen niet achter stonden.

Bidden is praten met God. Dat is iets wat bij velen die een christelijke opvoeding hebben gehad in het geheugen gegrift staat. Het klinkt simpel. Praten is voor de meesten van ons iets wat vanzelf gaat.