Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik net weer terug uit Finland. Voor mij een jaarlijkse traditie. Een paar jaar geleden viel dat bezoek in het weekend waarin het Midzomerfeest wordt gevierd.

Afgelopen zondag was ik in een klein kerkje in ons vakantiedorp. De diensten in de zomer hadden daar als thema ‘vrede’. Dit was de laatste dienst in dat rijtje en de preek gaf mij veel stof tot nadenken.

Ik ben niet echt een zangeres, maar ik vind het heerlijk om lofliederen voor mijn God te zingen. Mijn favoriete liederen zijn de liederen die in de loop van de tijd een persoonlijke lading gekregen hebben.

In de 20+-groep van mijn kerk zat een tijdje een jongeman die gevlucht is uit Iran. Telkens als ik hem ontmoette, werden mijn ogen geopend voor een wereld die ik niet ken.

We genoten van een vakantie die we hard nodig hadden. Ik pakte mijn dagboek en haastte me naar buiten om tijd door te brengen met Degene Die aan de zeeën hun grenzen heeft toegewezen.

Wanneer heb je voor het laatst een brief met de hand geschreven?, stond er onlangs op het labeltje van mijn theezakje. Daar moest ik eens goed over nadenken.

Ik wil je in deze zomerse Binnenkamer iets moois vertellen over de Bijbel. Voordat ik dat doe, neem ik je graag even mee voor een uitstapje naar het Musée d’Orsay, in Parijs.

Gemeente zijn doen we samen. In het koninkrijk van God zijn we samen. Later, voor Gods troon, staan we samen. Ondanks dat wij soms moeite hebben met dat ‘samen’, gaat het bij Jezus altijd om samen!