Vinvismanie

We zijn in de ban van blauwe vinvissen. Echt, dat reusachtige, vies ribbelige bakbeest is al zeker twee weken trending topic in huis. Na de zebra is dat een verademing. Het grootste dier dat op aarde leeft, is mateloos fascinerend.

Het begon met het zo-houd-ik-de-kinderen-tijdens-het-eten-in-het-gareel-spel dierenraden. Manlief bedacht ‘m en Oudste Zoon wilde wel eens meer weten van dat beest dat groter is dan je huis. “Er past zelfs een auto in zijn bek”, zei manlief. “Denk je?”, durfde ik kritisch te zijn. We zochten het op: als de walvis zijn bek opentrekt, kan er een bus in parkeren. Goed. “Kan hij mensen opeten?”, vroeg Oudste Zoon, denkend aan Jona. “Hij eet plankton”, doceerde echtgenoot. “Ja, daahag”, zei ik. “Je kunt niet zo groot worden van plankton.” We zochten het opnieuw op. Krill, stond er, wat voor een leek als ik neerkomt op plankton. Dus toch.

Na een vinvis-filmpje en een zo-groot-is-het-beest-meetsessie gingen zoons in bad. Man en ik moesten op de uitkijk, zoons speelden vinvisje. Niet veel later verraadde het uiterlijk van de badkamer hoe serieus ze die taak namen. Wij riepen ‘ohhh’ en ‘ahhh’ terwijl ik mij begon af te vragen of ik in moest grijpen of zonder klagen de schoonmaaktaak die met de seconde groter werd moest dragen.

Na een laatste walvissensprong lagen ze even later in bed, net als wij een paar uur verder, waar ik nog een klein college kreeg over baleinen en gewichten (de tong van een blauwe vinvis weegt maar liefst 2 ton!). Glimlachend dacht ik terug aan een paar dagen eerder, toen manlief zich rond middernacht afvroeg hoe een zebra klinkt. Het moest worden opgezocht, en wel meteen. Benieuwd? Ik raad je aan het nog voor het Achtuurjournaal te beluisteren. Het duurde een uur voordat we van de slappe lach bekomen waren.