Tot nu toe hebben de twaalf leerlingen naar Christus gekeken en Zijn wonderen gezien, maar ze hebben nog niet de macht gekregen om zelf ook die wonderen te doen.

Mijn zwangerschapsverlof is voorbij, maar ik zit nog zo fijn in mijn roze bubbel. Het ruikt daar naar Zwitsal, moedermelk en babypoep. Het is er gezellig en warm. Maar buiten is de boze wereld.

Het Bijbelboek Ester is een fascinerend boek, waarin een verhaal verteld wordt over… God. Zijn Naam wordt niet genoemd, maar toch gaat het over Hem! Hij is verborgen, onzichtbaar.

Nog één knuffel en weg is hij. Ik rijd van Schiphol terug naar een stil huis. Nu wonen mijn beide zonen een paar jaar in het buitenland. De weken na het afscheid wordt de stilte tastbaar.

Wijsheid komt met de jaren. Die spreuk kennen we vast allemaal, en dat is voor veel mensen waar. Wat er alleen niet bij staat, is op welke leeftijd je die wijsheid nu eindelijk eens in pacht hebt…

Niet lang voor haar sterven in 1922 schreef Jacqueline van der Waals het bekende lied Wat de toekomst brengen moge. Een schitterend lied dat ook nu nog heel vaak gezongen wordt.

Dit verhaal gaat over zoeken en je laten vinden. Jezus is – aan het begin van Zijn bediening op aarde – op zoek naar volgelingen en één ervan is Filippus. En Filippus roept Nathanaël.

De dag loopt ten einde. Een drukke dag. Jezus en Zijn discipelen hadden zich willen terugtrekken – even weg van de mensen die altijd en overal om hen heen waren. Maar hun poging was mislukt.

Daar stond hij, mijn kleinzoon. Een beetje verbouwereerd door alles wat hij zag. Met grote ogen van spanning, onzekerheid en misschien ook wel een beetje angst keek hij om zich heen.